You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Als lid van onze vereniging wil ik me nadrukkelijk distantiëren van de stellige, autoritaire, opgeschroefd verontwaardigde reactie van ons bestuur op een haar duidelijk onwelgevallig artikel, Brief aan mijn psychoanalyticus, verschenen in het Tijdschrift voor Psychoanalyse 2 (3), 1996, p. 158-168.
Geconfronteerd met serieuze kritiek, neemt men de imponeerhouding aan.
Het is wel duidelijk dat de discretie, waar zo vreselijk tegen gezondigd zou zijn, niet zozeer de patiënt maar vooral onszelf moet beschermen. Aan de inhoud van het door een intelligente, goedwillende patiënt geschreven artikel wordt geheel voorbijgegaan. De inerte analyticus die erin wordt beschreven is niet, zoals het bestuur beweert, makkelijk herkenbaar. Zijn benepen passiviteit kwam maar al te veel voor. Bijvoorbeeld het niet-ingaan op de vervolgingsachtergrond.
Helaas is de reactie van ons bestuur ook een waarschuwende illustratie van een autoritaire verstarring die ‘de psychoanalyse’, ook in de buitenwereld, al heel lang meer schaadt dan enig kritisch artikel.
Louis M. Tas