Discretie als probleem

Ik weet nog precies wanneer het thema ‘Discretie’ bij me opkwam. Het was dit voorjaar toen een bevriende bron me zei dat er een prachtige maidenspeech binnen de Nederlandse Vereniging voor Psychoanalyse was gehouden. Discretie verbiedt me om te vermelden wie de spreker was en wie de zegsvrouw. Als persoon en als redacteur van dit tijdschrift was ik geïnteresseerd. Ik kende de spreker als een interessante publicist, dus vroeg ik hem de tekst te mogen zien. Hij zond hem me zonder omhaal toe. Het was een zeer mooi verslag, zoals ik verwachtte. Het bevatte een precies portret van een analysante en het verloop van haar analyse. Met name werd indringend haar omgang met succes en falen binnen én buiten de analyse beschreven en de woede van patiënte als ze de analyticus niet kon bereiken. Soms de wanhoop van de analyticus, de vrees dat het proces zou stranden. Kortom, de altijd weer terugkerende thema's binnen een analyse. De beschrijving van de casus was zo, dat hij mij als lezer iets verder bracht in de bewerking van dezelfde verschijnselen binnen eigen werk. Ik vermoedde dat ook anderen er plezier van zouden kunnen hebben. In het vertrouwen dat de redactie mijn belangstelling zou delen, belde ik de analyticus snel op met de vraag of ik zijn lezing aan de redactie mocht voorleggen. Dat telefoontje had een afloop die achteraf voorspelbaar was. De auteur bedankte mij voor mijn klaarblijkelijk enthousiasme; mijn voorstel om het stuk aan de redactie voor te leggen en eventueel tot publicatie te komen wees hij binnen dezelfde ademstoot af. De vrouw zou zichzelf als ze de publicatie zou lezen, kunnen herkennen. De analyse was nog niet afgelopen en het thema van de maidenspeech was een reeks van enactments. Als patiënte een en ander zwart op wit tegen zou komen dan zou dat een slechte en misschien zeer slechte invloed kunnen hebben op het