Redactioneel

De kern van de strijd die professionals moeten leveren met hun omgeving heeft altijd met autonomie te maken. De professional streeft naar zelfstandigheid. Hij is tenslotte degene die moet opereren of analyseren. Hij is degene die faalt of slaagt in zijn werk en daarop wordt aangesproken. Hij moet daarom zelf kunnen beslissen wanneer in te grijpen, hoe en hoe lang. De omgeving die mee heeft betaald aan zijn vorming en dat ook doet aan zijn honorarium, wenst mede te beslissen over zijn daden. Deze omgeving is dan weer overheid, dan weer verzekeraar, dan weer politiek of publieke opinie, en soms ook aanpalende beroepsgroepen. In die wirwar van strijdende partijen, die reguleren en gereguleerd worden, doet de professional zijn werk. Rond de analysebank staan niet alleen de sleutelfiguren uit heden en verleden van de patiënt, maar ook die van de analyticus, waarbij de verzekeraar, de instellingsdirecteur, de collega uit de kamer naast de zijne en ook de subsidiegever niet vergeten mogen worden. Op het maatschappelijk-politieke vlak speelt dat er gereguleerd moet worden tussen de verschillende vragende partijen in een wereld waarin de onderlinge afhankelijkheid toeneemt en de neiging alles te willen nauwelijks in toom wordt gehouden door de wens niets te betalen.

Al de hiervoor genoemde partijen willen steeds zoveel mogelijk weten wat de professional doet en waarom. Het is ook voor de beroepsbeoefenaar van belang om dat te laten weten, want door zijn werk te laten zien maakt hij aannemelijk dat het zinvol is. De ethiek van zijn vak verbiedt hem daarbij de privacy van zijn patiënten te schenden. Discretie is een van de grensgebieden waar beroep en maatschappij elkaar treffen en hun wederzijdse grenzen aftasten.

Het is symbolisch dat de eerste vergadering waarvoor de Nederlandse Vereniging voor Psychoanalyse leden van het Nederlands Psychoanalytisch Genootschap op een reguliere basis uitnodigde, handelde over dit onderwerp; het was een genoegen daarbij aanwezig te zijn. De sf