Redactioneel

In een even woedende als droefgeestige bijdrage aan de bijlage Wetenschap & Onderwijs van het NRC Handelsblad beschrijft Vincent Icke de telkens terugkerende overwinning van het obscurantisme. Hij ziet de bedreiging van wat hij noemt Oevewenietekenne, ebbewenooitgehad. Aan de andere kant maakt hij begrijpelijk hoe het werkelijk mis kan gaan met de psychoanalyse als behandelvorm. De analyse is nog steeds een stroming die afwijkt van de gebruikelijke maatschappelijke tendenties en het zou kunnen dat daardoor de noodzakelijke steun wegvalt. Over soortgelijke beslissingen zegt Icke: ‘Dus worden onderwijs, kunst en wetenschap in rap tempo gesloopt. Niet-zoals ik vroeger wel eens dacht - door de knechten van het grootkapitaal, maar door je eigen ministers en staatssecretarissen, de knechten van de aardappelpuree.’ Zo zou het me niets verwonderen als binnenkort, behalve op een paar geprivilegieerde eilanden alleen korte therapieën (echt kort, vijftien of tien keer bijvoorbeeld) vergoed zullen worden. De psychoanalytici wapenen zich daartegen door zich inhoudelijk verder te ontwikkelen, zoals blijkt uit een niet aflatende stroom van publicaties via de oude media en nu ook via Internet. Naar de buitenwereld is er een stoet onderhandelaars, die zich in hun arbeid gesteund weten door allerlei feestgedruis: bijeenkomsten waar (hoge) gasten meer dan welkom zijn. Allerlei data helpen daarbij. Dit zo droeve feestjaar is in Nederland begonnen met het tachtigjarig bestaan van de Nederlandse Vereniging voor Psychoanalyse, werd in het midden gemarkeerd door het halve-eeuwfeest van het Nederlands Psychoanalytisch Genootschap en zal worden afgesloten op 8 november met een symposium geheten De Psychoanalyse rond(t) de eeuw, een gemeenschappelijke manifestatie van die twee verenigingen. Die zal vast interessant worden, mits ze niet in een apologie ontaardt. Natuurlijk is het goed om jezelf aan de wereld te laten zien en dat ook via de moderne technieken van marketing en lobbying, maar een