Redactioneel

Bij de Nederlandse psychotherapeuten is dezer dagen een drukwerk binnengekomen dat stug leesbaar is, veel terzijde gelegd zal zijn voor een meer geschikt moment, maar waarvan het belang van het verschijnen niet onderschat mag worden. De naam: Richtlijnen voor de psychotherapeutische behandeling van depressie. Auteur is de Werkgroep Consensus en Protocollering Psychotherapie bij Depressie, een commissie van de Nederlandse Vereniging voor Psychotherapie. Het is een systematisch werkstuk, opgesteld door kopstukken van de bij de NVP vertegenwoordigde therapeutische richtingen - allerminst de kameel die het resultaat is van de poging van een commissie om een paard te ontwerpen - en het verdient voor een behoorlijk deel de lof die de voorzitter van de NVP, M.H.M. de Wolf, het toezwaait in zijn begeleidend schrijven: ‘Het proces van diagnostiek, indicatiestelling en behandeling wordt beschreven. In de behandeling worden vier stadia onderscheiden, waarbij richtlijnen zijn geformuleerd voor de overgang naar een volgende fase met de daarbij horende overwegingen. Er is aandacht besteed aan de mogelijke beslismomenten en -criteria, vanaf het moment van aanmelding tot en met beëindiging van de behandeling.’

De maatschappelijke consequenties die het kan krijgen, zullen zeer ingrijpend zijn. Daarom is dit één van die momenten dat psychoanalytici zich moeten laten horen als individuen én gebundeld in de verenigingen waar zij deel van uitmaken, niet om hun ‘verloren gelijk’ (Barendregt 1976!)1 nogmaals te poneren, maar om zich af te vragen hoe deze regels tot stand zijn gekomen en zich erop te bezinnen of ze ermee leven kunnen. Zo ja: hoe? Zo nee: waarom niet, hoe dan wel en hoe te voorkomen dat de papieren werkelijkheid een leidraad wordt voor het alledaagse handelen? Nu wordt het document nog bescheiden gepresenteerd, ‘een aanzet tot een werkstandaard’ - omgeven met de twijfels die bij een zo ambitieuze onderneming horen - maar binnenkort, als de franje er eenmaal is afgeknipt, zal