You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
De belangstelling voor het veertiende voorjaarssymposium van de PSU was opnieuw weer zeer groot. De Stadsschouwburg te Utrecht bleek voortreffelijk dienst te doen voor dit symposium, dat de titel meekreeg Och, mijn lieve mamaatje - over moeders en moederschap. Was het toeval of het vernuft van de symposiumcommissie dat in deze nieuwe locatie nu met ‘de moeder’ een nieuwe start gemaakt werd, net zoals in 1984 bij het eerste symposium met ‘de vader’ werd begonnen?
Waarom is nooit eerder een symposium aan moeders gewijd? Moeders en moederschap zijn een oneindig thema, een thema dat misschien ook moeilijk en beladen is omdat er emotioneel zoveel aan vast zit, zoals bleek tijdens de forumdiscussie. De voorzitter sprak dan ook zijn hoop uit dat de lezingen en discussies bij zouden dragen tot een genuanceerde en ook voor de klinische praktijk relevante beeldvorming omtrent dit onderwerp.
In de eerste lezing ging de heer De Raeymaecker uitvoerig in op de vroege moeder-kindrelatie, waarvan Winnicott zegt dat tederheid het subtiele kenmerk ervan is. Langs literaire verwijzingen, psychoanalytisch gedachtegoed uit het verleden en via een studie van P. Wolff (eind jaren zestig) tot meer recent onderzoek van onder anderen T. Brazelton en D. Stern heeft De Raeymaecker getracht de subtiliteiten en kenmerken van de vroege moeder-kindrelatie te schetsen. Uit de studie van Wolff bleek dat moeders die de dagen na de geboorte in staat waren de weelde van de rust te verdragen en zichzelf passiviteit konden toestaan, later meer geduld en tolerantie hadden tegenover hun baby. Een voor de klinische praktijk zeer relevante vertaling was de constatering dat de gedoseerde aandachtsregulatie in het interactiespel tussen de moeder en haar baby ook van eminent belang is voor de psychotherapie. Het is deze egosteun die we in de behandeling zowel aan volwassenen als aan kinderen bieden waarbij langzaam maar zeker de focus gericht wordt op een bepaald thema, dat vervolgens samen bekeken wordt, waarna