Niet alleen volwassenen, maar ook kinderen worden soms met de dood geconfronteerd. Het is bekend hoe ze soms begrafenisrituelen aanwenden om afscheid te nemen van een geliefd huisdier of een gevonden vogel. Ze voelen verdriet rond het verlies van verre verwanten of grootouders, maar troosten zich met de gedachte dat die al oud zijn. Spontaan zien ze de dood niet als definitief. Vaak denken ze dat de overledenen na hun dood op een andere plaats huizen. Meestal is de dood voor kinderen niet erg traumatiserend. Ze ervaren hem niet als bedreigend voor het eigen bestaan. Na korte tijd kunnen ze het verlies een plaats geven. Heel anders is het wanneer een figuur sterft waarmee ze affectief heel sterk verbonden zijn. Dit zijn vooral de ouders, maar ook siblings. Het is treffend hoe vaak het verlies van een vertrouwd persoon in de anamnese van probleemkinderen naar voren komt. Op jonge leeftijd is een ouder-figuur, een broer of zus gestorven. Het valt in