Notities van een spreekuurhouder

Ik doe al twintig jaar spreekuren. Ik ontvang een patiënt, kijk wat er aan de hand is, bedenk wat eraan gedaan zou kunnen worden en doe vervolgens iets: verwijzen, een beperkt aantal gesprekken voeren of een langer durende behandeling beginnen. De mensen met wie ik te maken heb zijn vaak somber gestemd. Ik was dan ook blij verrast toen ik de Richtlijnen voor de psychotherapeutische behandeling van depressie van de Nederlandse Vereniging voor Psychotherapie in mijn postbakje aantrof. Leuk, dacht ik, dat de beroepsvereniging waar ik toe behoor zich eens buigt over zo'n belangrijk vakinhoudelijk onderwerp. De vreugde sloeg snel om in ergernis toen het apodictische karakter van het geschrift zich bij het lezen opdrong. Het is al klaar (‘vastgestelde versie’ staat er op het titelblad), en ik heb er niets mee te maken gehad. Waarom stuurde de Werkgroep Consensus en Protocollisering mijn collega's en mij geen vragenlijst? Mevrouw, wij willen graag van u als spreekuurhouder weten of u wel eens patiënten ziet met die-en-die klachten en symptomen. Wat u dan doet, waarom, en hoe lang. Hoe u daar weer mee ophoudt, en wanneer. Als dat te veel werk zou zijn had de commissie toch in elk geval de richtlijnen als concept naar de NVP-leden kunnen sturen met een verzoek om commentaar: collega, kunt u zich hierin vinden of zag u het liever anders? De gelegenheid om commentaar te leveren, zowel op de vorm als op de inhoud van het document, krijg ik gelukkig nu. Ik houd de chronologie van de indrukken aan en bespreek eerst de vormaspecten. Op het in bleekgroene en lila tinten uitgevoerde omslag van de kloeke brochure staan elf figuren afgebeeld die over een plein of een straat lopen. Er liggen sigarettenpeuken tussen de voegen van het onregelmatige plaveisel. Een van de mensen draagt een stapel kranten, een ander duwt een kind voort in een wagentje. De vouw van het boek gaat dwars door de kinderschedel. Omdat de foto van bovenaf genomen is kunnen we moeilijk zien of de erop voorkomende p