Evidentiebasis van een uithollingsproces

Op voorstellen om tot een juiste diagnostiek van depressie te komen is natuurlijk weinig aan te merken. Althans als het onderzoek gebeurt

door iemand die de vereiste deskundigheid - met name een combinatie van ervaring, theoretisch inzicht en empathisch vermogen - heeft om zaken als (ik doe maar een greep) afweerorganisatie, contactverloop, aard en diepte van hetoverdracht-tegenoverdrachtuniversum, schaamteneiging, angst voor ontmaskering te beoordelen. De garantie dat dit gebeurt is echter op zijn zachtst gezegd zeer dubieus. Dat de DSM-IV-manier wordt gebruikt om de diagnose te stellen is voor de toestandsdiagnose nog niet zo erg, maar het wordt anders als door het (in letterlijke zin: elk diepteperspectief ontberend) oppervlakkige categoriserings- en verzamelingskarakter van deze manier aan een dynamische diagnose geheel voorbij wordt gegaan. Het is een gruwelijke verarming van de diagnostische mogelijkheden die een juiste anamnestische techniek te bieden heeft. Dit laat onverlet de klinische waarde van de bijgevoegde schalen. Ik kan die niet beoordelen omdat ik er nooit mee heb gewerkt. Wat een schaal echter nooit kan, is een door het contact ontstaan subjectief gevoel van overtuiging verschaffen aan beide partners van en in het anamnestisch onderzoek. Ook het begrip dat een patiënt van zijn therapeut in de anamnestische fase ervaart, is van invloed op het verloop van de behandeling door dat wat het in beide partners van het contact bewerkstelligt.

Erger wordt het als we de geboden therapeutische ‘mogelijkheden’ bezien. Er worden slechts twee vormen van behandeling besproken, beide ‘Programmatische Kortdurende Psychotherapie’ genoemd. Over beide kan ik als analyticus slechts gissen wat zij inhouden, maar op grond van wat er in de Richtlijnen staat wil ik er wel het volgende over zeggen. Bij de Interpersoonlijke Psychotherapie heb ik weinig bezwaar tegen het waarderen van het belang van sociale en maatschappelijke determinanten of het gewicht dat wordt gehecht aa