Distantie Besloten symposium Tijdschrift voor Psychoanalyse

Schrijven is vaak zowel een bevredigende als een eenzame bezigheid. Leo Vroman verzucht in het gedicht Voor wie dit leest: ‘Ik zou wel onder deze bladzij willen zijn / en door de regels heen van dit gedicht / kijken in Uw lezende gezicht / en hunkeren naar het smelten van Uw pijn.’ Wellicht ervaren de redacteuren van het Tijdschrift voor Psychoanalyse hetzelfde tijdens hun redactionele werkzaamheden en organiseerden zij mede daarom op vrijdag 2 oktober een besloten symposium over distantie waarop de afstand tussen redactie en achterban actief werd overbrugd. Hoofdredacteur Hans Reijzer verwelkomde bestuursleden van de ondersteunende psychoanalytische organisaties en auteurs die de afgelopen jaren in het tijdschrift hebben gepubliceerd. Reijzer constateerde naast een lichte groei van het aantal abonnementen, dat er nog steeds een afstand is tussen de verschillende culturele groepen van het tijdschrift, te zien aan de geringe mate waarin uit eikaars werk wordt geciteerd. Wellicht duidt dat op een gebrek aan vertrouwen of onbekendheid met elkaar, maar in ieder geval is het een punt van zorg voor de redactie.

De drie lezingen van drie redacteuren van het tijdschrift vormden een goede weergave van mijn beleving van de gebruikelijke inhoud van het tijdschrift: er was een Vlaming met een bijna poëtisch voorgedragen theoretische beschouwing, er was een psychoanalytica die dicht bij het klinische werk bleef en een wetenschapper/niet-psychoanalyticus met een beschouwing en een gedicht. Voor mij, behorend tot de klinische werkers, stond de inhoud soms ver van me af en was ik al blij als ik het begreep, soms was hij zo dichtbij dat ik wel op elke slak zout zou willen leggen.

De Vlaamse psychoanalyticus Michel Thys sprak over het spanningsveld van de ‘intieme afstandelijkheid van het subject’. Kenmerkend voor het menselijk subject is afstand te kunnen nemen ten opzichte van zichzelf: iemand die ‘zichzelf wil vinden in therapie’ moet afstand