You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Ieder jaar wordt er in de Verenigde Staten een Margaret Mahler Symposium gehouden over de psychische ontwikkeling van het kind. In 1993 had aldus de vijfentwintigste bijeenkomst plaats in Philadelphia, met als thema de vergelijking tussen de theorieën van Margaret Mahler en van Heinz Kohut. Het hier besproken boek is daarvan de neerslag.
De raakpunten tussen beider opvattingen zijn talrijk, maar de verschillen zijn het evenzeer. Merkwaardig toch, hoe zij beiden, zeer verschillende wegen bewandelend, tot een aantal gemeenschappelijke gezichtspunten komen omtrent de zelf- en identiteitsontwikkeling. Selma Kramer, één van de samenstellers van dit boek en oud-leerlinge van Margaret Mahler, belicht de achtergrond van Mahler en Kohut. Beiden hadden in Wenen psychoanalytische ervaring opgedaan met August Aichhorn. Na een kortstondig verblijf in Londen kwamen ze in de Verenigde Staten terecht. Beiden zouden zich richten op de studie van het ontluiken en het verstevigen van het zelf in het kader van de vroege dyadische relaties.
Een eerste verschil: Kohut bouwde zijn theorie op basis van reconstructies uit de analyses van volwassenen; Mahler daarentegen ging uit van observaties van kinderen. Terwijl Kohut zich gaandeweg meer en meer van de klassieke psychoanalyse