Redactioneel

Op 2 Oktober 1998 organiseerde het Tijdschrift voor Psychoanalyse een symposium over distantie. Een korte beschrijving van de inhoud en het doel van dat samenzijn vond u in het vorige nummer (Schalkwijk 1998); in dit nummer de volledige teksten, bewerkt tot artikel.

In het totaal heert het Tijdschrift ongeveer 1000 abonnees. In de vier jaar van zijn bestaan heeft het aantal analytici en analytische Psychotherapeuten onder onze abonnees die zijn aangesloten bij een van de deelnemende verenigingen, zich ontwikkeld met microscopische schommelingen van 592 naar 599, in een vrijwel vlakke lijn, die weer terugdeinst zodra de 600 wordt genaderd.

Hoe kunnen we deze cijfers begrijpen? De eerste en belangrijkste conclusie die getrokken kan worden, is mijns inziens dat de psychoanalytische verenigingen onvoldoende in staat zijn om opleidelingen aan te nemen en vervolgens binnen een redelijke termijn af te leveren. Daarvoor zijn allerlei gronden, bijvoorbeeld utilitaire, zoals de lange opleiding, de hoge kosten, de strenge selectie op grond van criteria die worden ervaren als zeer aan de persoon gerelateerd. Maar ook het algehele psychotherapeutische klimaat, waarin de psychoanalyse in de meeste instellingen in de verdediging is gedrongen, speelt mee. Hierdoor wordt de indicatie voor psychoanalyse over het hoofd gezien en uitsluitend verbunden aan de zogenaamd goede client: gemakkelijk te behandelen, hoog opgeleid, met een problematiek op oedipaal niveau.

Zakelijk speelt ook nog een rol dat voor de toegang tot het beroep Psychotherapeut - dat zelf in een dalende waarderingsspiraal is terechtgekomen - de opleiding tot psychoanalyticus als redundant kan worden ervaren: psychoanalyse is een lange en lastige specialisatie, waarin men zeer veel leert voor een maatschappelijk zeer kleine meeropbrengst.

Interessant is echter dat de niet voor de analytische verenigingen verplichte abonnementen in de loop der tijden een ontwikkeling van 303 naar 389 laten zien; een stijg