Subjectiviteit laat zich beschrijven als een combinatie van afstand van en nabijheid tot zichzelf. Deze intieme afstandelijkheid wordt gekenmerkt door een zekere beweging tussen distantiëring en toenadering van het subject ten opzichte van zijn innerlijke aangrijpingspunt. Aantasting van de wederkerigheid van deze beweging leidt in laatste instantie tot psychotisch zelfverlies en toont meteen de klinische grenzen van de psychoanalyse, die ze zelf oproept.