Redactioneel

Sinds 1 januari 1982 is er in Nederland sprake van de regionalisering van de gezondheidszorg. Als onderdeel voor de geestelijke taken daarvan zijn de Regionale Instituten voor Ambulante Geestelijke Gezondheidszorg opgericht. In het kader van de verdergaande regionale schaalvergroting en repsychiatrisering maken we nu mee dat die RIAGG's het zelfstandig niet houden en één voor één zich opheffen en fuseren met psychiatrische ziekenhuizen en andere instanties.1

Voor de psychoanalyse zou het tot 1989 duren voordat, voortvloeiend uit de noodzaak tot regionalisering, de eerste herspreidingsoperatie van start ging (1989-1994). Een deel van het budget bleef voor de beide landelijke instituten behouden. De tweede deconcentratieoperatie (vanaf 1994) werd telkenjare opnieuw geregeld. Voor de twee psychoanalytische instituten werd vooralsnog een status buiten de RIAGG's gecreëerd.

Met het bekend worden van het voornemen om de financiering van de RIAGG's anders te regelen dan middels een eigen ‘Uitkomst van Overleg’ moest een nieuwe regeling voor de structurele positionering van het - inmiddels ene - landelijke psychoanalytische instituut worden gezocht.

Nu stonden deze ontwikkelingen al vast toen de daaraan ten grondslag liggende maatregelen genomen werden. De oormerking van gelden gede-concentreerd naar de RIAGG's was een tijdelijke maatregel, bedoeld als bescherming in een overgangstijd en men kan zelfs zeggen dat de psychoanalyse er erg lang van heeft kunnen profiteren. De overheid vindt - en vanuit haar standpunt is dat begrijpelijk - dat de psychoanalyse zo langzamerhand maar moet bewijzen dat ze geen kasplant is maar een krachtige vorm van behandelen en een wijze van bekijken van menselijk gedrag die voldoende belangstelling van het publiek trekt en voldoende mensen die zich erin willen laten scholen.

De oormerking van psychoanalysegelden die in het Nederlands Psychoanalytisch Instituut bleven, kan door een wijziging per per 1 januari 2000 niet meer aan de RIAGG-financiering