You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Brugge is een aandoenlijke stad en uiterst geschikt als locatie voor een studiedag over psychoanalyse en beeldende kunst. Zeker als het laatherfstig weert en het gezelschap terecht kan in voormalige hospitaalgebouwen met museumallures.
De Stichting Psychoanalyse en Cultuur organiseerde er, in samenwerking met het Psychotherapeutisch Centrum Rustenburg, haar zevende symposium. Feestelijk. En gezellig getoonzet, ook door de luchtige presentatie van Dr. Mare Franchoo.
Het was een prima idee kunstschilder Philippe Vandenberg als eerste spreker te programmeren, want zijn lezing Op weg in een kooi is een man, zijn handen rood was indrukwekkend. Letterlijk. ‘Ik ben tot niets anders in staat dan tot wachten op het schilderij. (…) Het schilderij komt op haar tijd, het is te zeggen, als de nood het hoogst is.’ Met op de achtergrond een doek waarop een zwervende man op dooltocht van poort tot poort, evoceerde hij op een zeer poëtische wijze de/zijn behoefte om te schilderen, vanuit een tekort en om de afschuw te bezweren, met als centrale vraag: ‘Hoe geneest het beeld dat ik creëer de pijn die leven in mij kerft? Hoe regenereer ik mij door een beeld?’ Ik kan blijven citeren. Ik kan maar beter niet blijven citeren.