You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Langzamerhand gaat het wat beter met de Nederlandse belangstelling voor het werk van Lacan. Hij is geen taboe meer aan de Nederlandse universiteiten, hoewel die in vergelijking met België nog heel wat in te halen hebben.
De jarenlange aversie was voornamelijk te wijten aan een reeks vooroordelen over de ontoegankelijkheid van Lacans geschriften en terminologie, aan zijn voorliefde voor niet eenvoudig te begrijpen grafische weergaves van begrippen en ten slotte aan zijn onorthodoxe afwijkingen van analytische regels over de vaste duur van de therapiesessies.
In Amsterdam en Groningen werden geregeld Lacanwerkgroepen gehouden. Na de eerste succesvolle Lacandag in Groningen volgde er een in Utrecht, een volgend boek over Lacans gedachtegoed is onderweg en nu is er Encore, een tijdschrift waarin een groep jonge Lacanvorsers haar zegje doet.
Het tijdschrift is vuurrood en vertoont een verfrissende eenvoud en smaak in de opmaak, kortom het noodt tot lezen. Dat doen ook de smaakmakers die op het omslag worden aangekondigd: Slavoj Žižek over drie films, Paul Verhaeghe die Lacan introduceert en Danielle Bergeron over Marilyn Monroe.
Žižek toont zich opnieuw een interessant denker die echter vaak te veel tegelijk wil zeggen. Hij geeft een inspirerende analyse van Breaking the Waves, Leaving Las Vegas en Dead Man Walking, drie films waarin een vrouw op verschillende wijze de ‘grens van de daad tracht te bereiken’, te weten hysterisch, pervers of psychotisch. Onorthodox is Žižek zeker, maar hij opent nieuwe perspectieven. De liefde voor uitschot die zowel in Dead Man Walking als in Breaking the Waves (van Lars von Trier) een grote rol speelt voor de hoofdpersoon, beschouwt hij als een verkenning van grenzen, en wel van de ultieme naastenliefde. De fascinatie die de vrouwelijke hoofdpersoon in Von Triers film oproept, ligt niet louter in een identificatie van de toeschouwer met haar zichzelf wegcijferende liefde, maar ook in het herkennen van de perversie van de daders. ‘Juist door