Redactioneel

Anton van der Aa is cum laude afgestudeerd in de kunstgeschiedenis. Zojuist is hij vijfenveertig jaar oud geworden. Hij is ongehuwd en heeft een relatie met een vrouw die op tien minuten afstand van hem woont. De vrouw en hij eten geregeld met elkaar, gaan samen uit en hebben ook anderszins een vervlochten leven, maar ze hebben geen seksuele relatie sensu stricto en ook het vrijen in lichtere betekenissen komt er niet van. Hun relatie duurt al elf jaar en ze zijn, zoals hij zegt, zeer op elkaar gesteld. ‘Houden van is zo'n groot woord, dokter.’1 Hij heeft een manuscript gereed over restauratietechnieken. Dit geschrift was als proefschrift bedoeld maar werd afgekeurd omdat het 1300 pagina's lang is. De faculteit accepteert slechts dissertaties van hooguit 400 bladzijden. Hij is bezig met de bewerking van het materiaal, maar verdere verdieping erin doet hem kennisnemen van nog meer onmisbare literatuur, waardoor het proefschrift eerder uitdijt dan inkrimpt. Hij verdient zijn brood als conciërge bij een onderwijsinstelling. Dat weinig belastende bestaan geeft hem voldoende ruimte voor de voortgang van zijn studie. In feite heeft hij niets tegen de betrekking, maar de matige verdiensten en de lage status benauwen hem soms. Tot zijn schrik realiseert hij zich bij het opnemen van de anamnese dat hij er al zeven jaar werkt, ‘met vaste aanstelling, dokter’. In een intens gevoelde wanhoop die hij met zelfspottende fierheid brengt, wendt hij zich tot mij, wetend dat ik hem ook niet helpen kan.

In een eerder stadium in zijn leven was er een dagklinische opname, die hem voorgoed een afkeer gegeven heeft van groepstherapeutische interventie. Een analyse is gecontraïndiceerd omdat hij daartoe absoluut niet gemotiveerd is, maar ook vanwege het belangrijke aandeel dat het masochisme in zijn ziektebeeld inneemt. Dat geheel zou vrij snel kunnen leiden tot een negatieve therapeutische reactie. Een steunende therapie wordt geïndiceerd om hem het relationele met een zeker genoegen te lat