You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
De psychoanalyse (met inbegrip van de psychoanalytische psychotherapie) geldt voor velen als een hermeneutische discipline. Aangezien het er in de psychoanalytische praktijk om gaat ‘teksten’, dat wil zeggen dromen, associaties, het spreken in het algemeen, van de patiënt te begrijpen en te interpreteren, is de psychoanalyse voor velen een paradigmatische hermeneutische onderneming. Vele analytici echter huldigen deze opvatting niet en verdedigen de ‘traditional understandings’ van een naturalistisch-causalistische visie op de verschijnselen die de psychoanalyse bestudeert en probeert te beïnvloeden. Saks onderzoekt in dit boek één argument dat deze critici tegen de hermeneutiek aanvoeren, namelijk dat als patiënten geïnformeerd zouden zijn over de ware aard van de hermeneutische psychoanalyse, ze deze zouden verwerpen als vorm van therapie. Saks noemt dit the argument from patient rejection (verder ‘het argument’ genoemd). Dit argument vormt de rode draad van het hele boek en is voor Saks de leidraad om de hermeneutische visie op de psychoanalytische praktijk kritisch te onderzoeken. Het argument bestaat in verschillende vormen en het is de sterke vorm (strong form) van het argument - naast een verfijnde (sophisticated) en een zwakke (weak) vorm (zie verder) - die centraal staat: patiënten zullen de hermeneutische benadering van de psychoanalyse verwerpen en zouden dat moeten doen voorzover de analyticus interpretaties geeft die geen aanspraak maken op mogelijke waarheid. Met dit argument wordt de hermeneutiek geconfronteerd met het waarheidsdebat in de psychoanalyse en specifiek met het door de psychoanalyticus aangenomen waarheidsgehalte van zijn interpretaties. Want het is niet omdat het in de hermeneutische benadering eerder gaat om betekenis dan om feiten en oorzaken, zoals Saks stelt, dat zich eveneens daar de vraag naar waarheid niet stelt. Inderdaad is de waarheidskwestie niet extern aan de hermeneutiek (zoals tegenwoordig ook wordt aangenomen dat elk weten