Redactioneel

Afgelopen week kreeg ik de overdrukken thuisgestuurd van een artikel over muziektherapie dat ik samen met een muziektherapeute publiceerde in een handboek. Als ik me goed herinner, dateert het eerste contact met de redactie ervan uit begin 1998. Mijn eerste concept werd afgekeurd, mede omdat de redactie in de loop van de tijd een andere invalshoek wilde dan wij hadden afgesproken. Ik vroeg een muziektherapeute mee te werken, een tweede concept volgde en een derde. Dat leverden we in juni 2000 in, waarna er stilte volgde. Half januari ontving ik de overdrukken als bewijs dat het artikel was geplaatst. Er werd in de begeleidende brief niet gerept over de beloofde betaling. Ik neem aan dat deze wel automatisch zal volgen. Drie jaar mee bezig geweest, netto twee keer de schoonmaakster terugverdiend: wat doet die redactie mij aan? Mij leek het constructief deze zelfgekozen en bij elke publicatie terugkerende krenking weg te poetsen door me maar te identificeren met de agressor en zelf redacteur te worden. Eén ding begreep ik na een aantal redactievergaderingen beter dan vroeger: waarom het zo tergend lang kan duren voor je reactie krijgt. De weg van een manuscript is lang. Na ontvangst wordt een geanonimiseerd concept aan alle redacteuren toegezonden om schriftelijk te worden beoordeeld. Een speciale plaats wordt hierbij ingeruimd voor twee speciale referenten, voor elk artikel twee, die geacht worden een expertoordeel te geven. Dan maakt de hoofdredacteur een samenvatting van de commentaren en stuurt die voor de eerstvolgende redactievergadering toe. Na die vergadering moet een brief aan de auteur worden gecomponeerd, soms vraagt dit nog wat tussenoverleg. Daarbij wordt gezocht naar de precieze formulering zonder de auteur in spe te kwetsen, analoog aan de tact en precisie die vereist zijn in het analytisch proces. Zo ben je soms gauw een aantal maanden onderweg. De redactie blijft ernaar streven deze weg zo snel mogelijk af te leggen, maar ze vergadert nu eenmaal niet