You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Trauma en identiteit is een Festschrift voor de zeventigste verjaardag van mevrouw Han Groen-Prakken. Het bevat teksten van negen buitenlandse en vijf Nederlandse auteurs. Aangezien vele thema's Han Groen nauw aan het hart liggen, geeft het boek een mooi beeld van de hedendaagse psychoanalyse. Han Groen is nog volop actief binnen de psychoanalytische beweging: als auteur en als psychoanalytica. Het is een gecomprimeerd boek, met vele, vaak originele en persoonlijke ideeën, zich vertakkend in verschillende richtingen, behalve de lacaniaanse. Het zou onbegonnen werk zijn iedere auteur recht te doen. Ik volg enkele hoofdlijnen.
Niek Treurniet geeft een overzicht van de centrale thema's uit het werk van Han Groen. Deze kunnen samengebracht worden rond twee begrippen: trauma en identiteit. Alle artikelen zijn hier in zekere zin een uitwerking van. Nadenken over traumaverwerking heeft een grote rol gespeeld in het werk van Han Groen. Niet alleen de effecten van het trauma op zich trokken haar aandacht, maar vooral ook de ontwikkelingsinterferenties die het trauma meebrengt, voor de betrokkene zelf, dikwijls ook voor de volgende generatie. Ze is een interessante auteur voor wie met kinderen en adolescenten werkt. Han Groen ziet Oedipus niet alleen als een zwaar mishandeld adoptiekind, maar ook als een politieke figuur. Zoals Joost Baneke stelt, is de getraumatiseerde Oedipus een van de belangrijkste paradigma's in de beschouwingen van de auteurs. In de teksten wordt niet zozeer de nadruk gelegd op het blinde noodlot waaraan de protagonisten onderworpen zijn, als wel op de spanning tussen noodlot en individuele verantwoordelijkheid. Dit komt overeen met de visie van John Steiner (1993), die stelde dat Oedipus in geheime verstandhouding met zijn omgeving een oogje dichtkneep voor bepaalde zaken en aldus een perverse relatie onderhield met de realiteit. Deze visie zal uiteraard een invloed hebben op ons psychoanalytisch luisteren. Als Oedipus zich de ogen uitsteekt wanneer hij