You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Van Dantzig reflecteert over de achterstand van de geestelijke gezondheidszorg en de gevolgen die dit heeft voor het menselijk lijden dat daardoor onbehandeld blijft. In het boek zijn lezingen en artikelen gebundeld die zich richten tot een breed publiek.
Van Dantzig is een vurig pleitbezorger van democratie, wetenschap en psychotherapie. In de voorbije eeuw zijn, volgens hem, drie wonderen geschied. De verregaande democratisering in onze westerse maatschappij heeft geleid tot politieke en maatschappelijke gelijkheid, het uitbannen van de armoede, de vestiging van een systeem van sociale zekerheid gebaseerd op solidariteit, en de emancipatie van verdrukte groepen. De technische en wetenschappelijke vooruitgang en het zichtbaar worden van ons innerlijk leven zijn de twee andere verworvenheden. Hij beschouwt de democratie als een groot goed. De democratie is een cohesieve samenlevingsvorm omdat mensen zich daar veilig voelen. Individuen krijgen er ruimte om te ageren tegen de regels die de gemeenschap aan haar leden oplegt.
De vooruitgang heeft echter ook een schaduwzijde. We worden beheerst door de kapitalistische economie, de moderne media overspoelen ons met prikkels en informatie. En ook de democratie kent een aantal zwakke plekken, die hij als volgt ziet: democratie is pluriform; ze kent geen voor iedereen geldend waardesysteem. Omdat er geen ideologie wordt aangehangen, is elke democratie onderhevig aan de dreiging tot fragmentatie. Bovendien indoctrineert een democratie haar kinderen niet met de waarden die nodig zijn om de gemeenschap te laten functioneren maar gaat ervan uit dat mensen vanzelf tot gezonde, goede burgers zullen uitgroeien. Naar mijn gevoel toch wel een naïeve veronderstelling! Volgens Van Dantzig moeten kinderen niet alleen goed bejegend maar ook geïndoctrineerd worden met de normen en waarden van het democratische regime. Hij stelt voor dat ze vanaf drie jaar Engels leren en in het vak empathie onderwezen worden.
De auteur verzet zich tegen de o