Centraal in de psychoanalytische theorie staat de verdeeldheid van de mens ten opzichte van de eigen drift. De daarbij aansluitende praktijk en ethiek hebben als doel het scheppen van een context waarbinnen de patient eigen keuzes kan maken, voorbij de symptomen, die steeds neerkomen op het vermijden van dergelijke keuzes. De valkuil hierbij is dat het psychoanalytische weten gehanteerd kan worden als een stoplap die de verdeeldheid dichtnaait, met de analyticus via de overdracht in de positie van de vader die de ‘juistheid’ van dit weten garandeert. Indien dit het geval is, dan wil een dergelijke psychoanalyse niets weten van Freuds ontdekking.