You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Het achttiende symposium van het PSU, Psychoanalyse en Passie; over hartstocht en loutering, trok op de eerste zonnige zaterdag in april driehonderdvijftig deelnemers (waarvan tachtig procent niet-psychoanalyticus). Het publiek was kennelijk geboeid door dit thema en voelde zich aangetrokken door de passie die zich voordoet in de overdracht en tegenoverdracht van de psychoanalytische behandeling. Verschillende aspecten van passie kwamen aan bod. In de eerste lezing, Passie tussen hartstocht en loutering, besprak Wim Heuves het feit dat Freud, hoewel levend in een tijd waarin de nadruk lag op het passionele karakter van de muziek, meer gepassioneerd was door de antieke wereld en ‘de’ waarheid. Na passie gedefinieerd te hebben als een langdurige toestand die het rationele en het bewuste overschaduwt en het hele leven beheerst, en zodoende een bron van creativiteit en scheppingsdrang kan zijn, wees hij ook op de schaduwzijde van passie als deze verwordt tot bezetenheid en narcistische waanzin, die leidt tot vernietiging van de afweerstructuur en de realiteitstoetsing. Volgens Green, en Heuves neemt dit over, heeft Freud ‘het continent van de seksualiteit geopend’ maar had hij te veel aandacht voor de onbewuste inhouden van de kinderlijke seksualiteit en de dagdromen en miskende hij de aanwezigheid van het gevoel en de passie in de overdracht.
Door de abstinentieregel en de analytische situatie provoceert de analyticus het ontstaan van kinderlijke gevoelens in de overdracht-tegenoverdracht in de interactie tussen patiënt en analyticus. Deze onbewuste gevoelens met een sterk passioneel karakter dienen gerespecteerd en geïnterpreteerd te worden, waardoor de analysant, zich er eenmaal van bewust, na ‘Durcharbeitung’ deze gevoelens beter kan hanteren. In zijn voordracht legde Heuves meer de nadruk op de passie bij de analysant en minder bij de andere kant van dezelfde medaille, de gevoelens van de analyticus, die ook door hartstocht gedragen kunnen zijn.
Steph Sallaerts bespr