Freud werkt in de periode 1892-1915 twee betekenislijnen van het ambivalentieconcept uit: enerzijds een welomschreven ambivalentieconcept, dat verwijst naar oedipale conflicten tussen liefde- en haatgevoelens en de neurotische gestalten ervan, en anderzijds een meer algemeen ambivalentieconcept, dat handelt over allerlei tegenstellingenparen - vooral actief-passief - die de preoedipale ontwikkeling kenmerken.