You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
In het laatste hoofdstuk van The Taming of Solitude legt Quinodoz uit waarom hij dit boek geschreven heeft. Volgens hem hebben alle psychoanalytici dagelijks te maken met de klinische uitingen van objectverlies en separatieangst, maar wordt er juist door deze alledaagsheid in de klinische psychoanalytische literatuur nauwelijks aandacht aan dit specifieke probleem besteed.
Quinodoz laat in zijn gedegen overzicht van de literatuur overigens zien dat separatieangst en objectverlies in alle psychoanalytische theorieën een grote rol spelen. Hij behandelt de ideeën van Freud, Fairbairn, Winnicott, Mahler, Spitz, Anna Freud en Bowlby, en natuurlijk van Melanie Klein en de post-kleinianen, door wie hij sterk beïnvloed is.
In het tweede deel van zijn boek gaat Quinodoz uitvoerig in op de technische consequenties van zijn theoretische inzichten. Voor hem zijn onderbrekingen, zoals het einde van ieder analyseuur, het weekend en vakanties, de gelegenheden bij uitstek om de separatieangst of afweer daarvan in de overdracht te verhelderen. Onderbrekingen roepen altijd separatieangst op; hoe deze zich uit, hangt af van en geeft informatie over de objectrelaties, de afweervormen en het vermogen tot verdragen van psychische pijn. Of al deze zaken aan de orde mogen komen heeft niet alleen te maken met de analysant, maar ook met de analyticus. Quinodoz stelt dat objectverlies meestal primitieve woede oproept, die door de analysant op allerlei manieren afgeweerd kan worden; de verleiding voor de analyticus is groot om hieraan mee te doen en de woede in de overdracht te ontlopen. De consequentie van zijn focus is ook dat Quinodoz aan de analytische setting groot belang hecht: alleen bij een hoge frequentie en betrouwbare aanwezigheid van de analyticus is het veilig genoeg om de separatieangst in al zijn facetten toe te laten en onder ogen te zien. Het doorwerken van separatieangst betekent afstand doen van almachtige eenheid met het object en erkennen van het verschil, het anders zijn. D