You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Toen mij gevraagd werd Psychoanalysis and psychotherapy te recenseren, hoopte ik dat de controverse tussen psychoanalyse en psychoanalytische psychotherapie niet meer uitsluitend uitgevochten zou worden met behulp van Freuds metafoor over ‘goud’ en ‘koper’. Uit deze bundel van tien bekende auteurs blijkt dat er inderdaad meer over te zeggen valt.
In zijn voorwoord traceert Wallerstein de naoorlogse geschiedenis van de verhouding tussen de psychoanalyse en de psychoanalytische psychotherapie in de Verenigde Staten.
Die geschiedenis wordt gekenmerkt door de opkomst en de neergang van het egopsychologische paradigma van Hartmann cum suis. De opkomst ervan heeft geresulteerd in het model van de zogenaamde ‘klassieke’ analyse, die lange tijd als enige norm heeft gegolden. Het werk van auteurs als Sullivan, Klein, Kohut en Kernberg, deed dit paradigma wankelen. Verder was de toepassing van psychoanalytische therapie van invloed. Wallersteins publicaties (Forty-two lives in treatment, 1986; The talking cures, ) speelden eveneens een belangrijke rol. In dezelfde tijd als in de Verenigde Staten ontstonden in Noord-West-Europa soortgelijke stromingen. De huidige bundel, met zes van de tien bijdragen uit Romaans sprekende landen, illustreert dat het nadenken over de verhouding tussen psychoanalyse en psychoanalytische psychotherapie is doorgedrongen in Zuid-Europa en in Latijns-Amerika.
Frisch (Luxemburg) toont aan in zijn inleiding dat een aantal psychoanalytici vanaf het eerste begin psychotherapeutisch geïnteresseerd was: Adler, Stekel, Jung, Rank, Ferenczi, Alexander en Fromm-Reichmann. Meestal ging het om patiënten die met een psychoanalyse het risico liepen in een te diepe regressie terecht te komen. De vraag naar psychoanalytische psychotherapie, of gemodificeerde vormen daarvan, nam enorm toe tussen het einde van de Tweede Wereldoorlog en de oliecrisis van de jaren zeventig. Dit gebeurde zowel doordat medische verzekeringen psychotherapie in hun pakket opnamen, als door d