You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Over normaliteit en andere afwijkingen is geen bloemlezing uit de vele publicaties van Verhaeghe, maar een kroon op zijn werk. Het is het in detail uittekenen van zijn freudo-lacaniaanse visie op psychopathologie. Verhaeghe baseert zich daarbij op recente literatuur uit de empirische psychologische benadering en ontwikkelingspsychologie en legt expliciete verbanden met de objectrelationele en de gehechtheidsrichting in de psychoanalyse
Daarenboven gebruikt hij vaak de DSM als contrapunt. Daarmee slaat hij niet alleen interdisciplinaire bruggen maar brengt ons verschillende nieuwe en verhelderende inzichten, die vlug hun weg zullen vinden naar het klinische veld.
Het doel van het boek reikt echter verder, namelijk een achtergrondtheorie op te bouwen en voor te stellen. Een theorie die perspectief geeft aan de disparate bevindingen uit de psychopathologie. Verhaeghe doet dit niet aarzelend, maar op de stellige manier die hem eigen is. Zoals elke goede theorie is ze van concreet klinisch nut. Andere analytici maakten reeds een dergelijke theorie, zoals Kernberg, Gabbard, Akhtar en anderen, maar nooit op een freudo-lacaniaanse manier. De consequenties voor differentiële diagnostiek en therapie worden systematisch bij elk besproken beeld aangegeven. De illustratie met klinische voorbeelden is aanwezig, maar slechts sporadisch.
Het boek start met een epistemologische verkenning van het probleem van de psychodiagnostiek. Dit is een interessante opening, waar een lacaniaanse visie naast de belangrijkste filosofische benaderingen en naast een positief-wetenschappelijke benadering wordt geplaatst.
De klassiek lacaniaanse benadering geeft de relatie tussen taal en vorming van een symptoom aan. De inzichten over fundamentele verdeeldheid, vervreemding en het steeds aanwezige tekort die eruit voortvloeien, hebben een grote waarde. Verhaeghe benadrukt de manier waarop de aanwezigheid van de taal, de Ander, tot stand komt. De manier waarop hij het verschuiven van de betekenaars op e