You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Het jaarlijkse congres van de EPF vond ditmaal plaats in Sorrento, een bijzonder aantrekkelijke stad in Italië met uitzicht op de Golf van Napels, de Vesuvius en Capri. Een ideale gelegenheid om vakantie en congresbezoek te combineren. Niet verwonderlijk dat een kleine duizend analytici hadden ingeschreven. Zoals bij het congres in Praag vorig jaar, was gekozen voor een interactieve formule met bespreking van klinische gevallen in kleine groepen en slechts enkele plenaire lezingen.
Op vrijdagmorgen schudde de voorzitter, David Tuckett, ons wakker met zijn prioriteiten voor de komende jaren. De psychoanalyse verkeert volgens hem nog steeds in een crisis, maar er is een weg om eruit te komen: de band met de universiteiten aanhalen, de dialoog aangaan met naburige disciplines, wetenschappelijk onderzoek, het verbeteren van een peer-reviewcultuur, het bevorderen van de communicatie tussen de verschillende psychoanalytische scholen, meer publiceren. Tuckett stelt een tienjarenplan voor, gericht op het veranderen van de wetenschappelijke context waarbinnen psychoanalytici werken. Vooreerst dient men de verschillende manieren van psychoanalytisch werken in kaart te brengen en de effectiviteit van psychoanalytische behandelingen verder te onderzoeken. Er dient meer onderzoek te gebeuren naar de indicatiestelling voor klassieke psychoanalyse. De criteria voor leeranalyse dienen transparanter gemaakt te worden, zodat men op een objectieve wijze kan meten wat een leeranalyse heeft bijgedragen aan de analytische competentie van de kandidaat. Verschillende opleidingssystemen kunnen ook beter op een wetenschappelijke wijze met elkaar vergeleken worden. Tucketts ongerustheid over de toekomst wordt niet door allen gedeeld. Er blijken belangrijke geografische verschillen te bestaan: vooral in de