Diversiteit

Het is in dit tijdschrift niet gebruikelijk stil te staan bij het overlijden van een collega. Voor Han Groen-Prakken moet een uitzondering worden gemaakt. Er zijn maar weinig Nederlandse psychoanalytici die zo veel hebben gepubliceerd als zij: meer dan zestig publicaties. In de feestbundel Trauma en identiteit (Baneke, Ladan, Treurniet & Visser-Donker, red. ) ter ere van haar zeventigste verjaardag is daarvan een overzicht opgenomen. Als een niet uit te drogen bron van enthousiasme en gulheid wist ze velen te stimuleren. Voor mij was ze een voorbeeld van hoe ik zou willen worden als ik “groot’ zou worden.

Natuurlijk probeert de redactie steeds opnieuw de inhoud van dit tijdschrift zo divers mogelijk te maken. Soms lukt dat beter, soms lukt dat minder. Maar met bijdragen die uiteenlopen van psychoanalyse op het internet, via een gestandaardiseerde manier van indicatiestelling voor psychoanalyse tot Freuds concept van de castratieangst zijn we goed op weg. Met die diversiteit proberen we ook zichtbaar te maken dat de redactie open wil staan voor verschillende visies op het vak.

In de bijdrage van Quin van Dam en Robert Abraham wordt geschreven over de toepassing van het Ontwikkelingsprofiel. Inmiddels zijn vele Nederlandse, veelal jonge, collegae opgeleid in het gebruik van het Ontwikkelingsprofiel ten behoeve van de psychoanalytische diagnostiek. Ietwat provocerend schreef ik hierboven: “een gestandaardiseerde manier van indicatiestelling voor psychoanalyse’. De afname en verwerking van het interview “gestandaardiseerd’ te noemen, wijzen de auteurs waarschijnlijk af. Het Ontwikkelingsprofiel is immers een semi-gestructureerd instrument, dat wel goed gevalideerd is. Van Dam en Abraham zelf schrijven dat het Ontwikkelingsprofiel de diagnostische, informatieve en wetenschappelijke rol van de analyticus kan ondersteunen. Maar in de redactie voerden we naar aanleiding van hun artikel de discussie of het gestructureerd afnemen van een diagnostisch interview niet haaks staat