You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Aan het liber amicorum ter gelegenheid van de tachtigste verjaardag van Pearl King, in 1998, hebben tweeëntwintig auteurs een bijdrage geleverd. In de inleiding wordt een verband gelegd tussen de diversiteit van de bijdragen en de veelzijdigheid van het werk van Pearl King, die veel analytici in Engeland en daarbuiten heeft beïnvloed.
Het is onmogelijk om in deze recensie recht te doen aan alle auteurs; ik beperk mij daarom tot degenen die zich bezighielden met de invloed van de tijd, zoals deze in de geschiedenis van de patiënt, de psychoanalytische theorievorming en de psychoanalytische instituties, een duidelijke rol speelt.
Om bij het laatste te beginnen: Alain de Mijolla, oprichter en voorzitter van de International Association for the History of Psychoanalysis, geeft een mooie beschouwing van de dramatische gebeurtenissen binnen de Société Psychanalytique de Paris, leidend tot afsplitsing in 1953 van enkele opleiders, onder anderen Lacan en Dolto. De nieuwe vereniging, Société Française de Psychanalyse (SFP) werd pas in 1964 door de IPA erkend op voorwaarde dat Lacan en Dolto uitgesloten werden als opleider. Zoals bekend, ging Lacan verder met splitsen. De Mijolla betoogt dat voor het eerst in de geschiedenis van de psychoanalyse niet theoretische geschilpunten maar onenigheid over de opleiding tot psychoanalyticus de oorzaak was van splitsing. De Mijolla merkt op dat het schisma in Frankrijk voor de IPA aanleiding was om de eisen voor de opleiding en opleiders duidelijk vast te leggen en op naleving toe te zien. Pearl King speelde in het proces van erkenning van de SFP door de IPA, waarbij de opleiders beoordeeld werden op hun psychoanalytische betrouwbaarheid in het naleven van de IPA-eisen, een centrale rol. Nu de opleiding tot psychoanalyticus in veel verenigingen