You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
José Fonseca, stichter van de Brazilian Federation of Psychodrama, licht in Contemporary Psychodrama aan de hand van een aantal uit het Portugees vertaalde teksten (vertaling Julia Carleton Pinelo & Elisabeth Walden Tambor) zijn visie toe op de theorie en praktijk van psychodrama. Boeiend vind ik dat hij psychodrama ruim definieert en toepast. ‘We are natural dramaturges and directors’, stelt Fonseca. Zo gebruikt hij ook in individuele gesprekken een ‘intern psychodrama’: hij vraagt de patiënt niet bij gedachten stil te staan, maar van de eigen hier-en-nulichaamssensaties te vertrekken. Fonseca illustreert in dit boek met verschillende voorbeelden hoe er als vanzelf primitieve maar relevante interne beelden opduiken. We vinden in dit boek goed geïllustreerd hoe ‘überraschung und überrumpelung’ essentieel zijn voor psychodrama, net als voor spel, droom of ‘mot d'esprit’ (Robinson 1998). Fonseca weet kort en duidelijk de essentiële elementen van psychodrama, bijvoorbeeld circularisatie, rolomkering, dubbelen, spiegelen en triangulatie te omschrijven.
Ook al is dit boek gebaseerd op een reeks artikelen en voordrachten, toch weet de auteur er een coherent geheel van te maken en nodeloze herhalingen of inleidingen te vermijden. De referenties na elk artikel - bijna alle in het Portugees - doen ons nog (te veel) denken aan de Braziliaanse ‘psicodrama’-artikelen waaruit dit boek ontstond.
De hoofdstukken over ‘het begin van de International Association of Group Psychotherapy’ of over ‘vormen van seksualiteit’ vallen wat uit de toon, horen niet thuis in een boek over theorie en techniek van psychodrama.
Psychotherapeuten die openstaan voor dramatechnieken en eens iets recenters en breders willen lezen dan het basiswerk van Moreno, kan ik de andere hoofdstukken van dit praktijkgerichte boek zeker aanraden.