Twee aspecten van de psychoanalytische behandelsituatie komen hier aan bod, die geenszins vanzelfsprekend zijn, maar eerder vreemd genoemd kunnen worden: op de eerste plaats de liefde voor het vreemde zoals deze zich in de loop van de behandeling bij de analysand kan ontwikkelen en waarbij vooral het zelf aan de orde is, en daarnaast de vreemde liefde tussen analysand en analyticus, waarbij het vooral gaat om de relatie met de ander.