You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Van 17 tot 19 september 2004 organiseerde de stichting Halime Odağ in het Turkse Izmir voor de zesde keer de jaarlijkse Izmir psychoanalyse- en psychotherapiedagen met als titel Nieuwe ontwikkelingen in psychoanalyse, van diagnose naar behandeling. De stichting is in 1994 opgericht door Celal Odağ, een in Duitsland wonende psychoanalyticus, en heeft als doel de psychoanalyse in Turkije te bevorderen.
Voor mij, van Turkse afkomst en in opleiding tot psychoanalytica, was het een eerste kennismaking met landgenoten die zich met psychoanalyse bezighouden. Ik hoopte antwoord te krijgen op vragen die mij bezighouden, zoals of psychoanalyse mogelijk is in Turkije en of er specifieke problemen zijn die de techniek of theorie op de proef stellen.
Het congres begon met een welkomstwoord waarbij we allen werden uitgenodigd tot het zingen van het volkslied, de Istiklal marşi, de mars der onafhankelijkheid. Iedereen ging staan en velen zongen mee, hoewel niet uit volle borst. Hierna volgde een promotiefilm over de stichting.
Hoewel het Turks mijn moedertaal is, bleek het de eerste dag toch moeilijk om de presentaties te volgen. Even was het verleidelijk om gebruik te maken van de simultane vertaling in het Engels. Ik besloot dit niet te doen. Naast het gegeven dat psychoanalyse in elke taal een eigen taal heeft waar je aan moet wennen, werd het een spel om te raden wat het in het Nederlands zou zijn. Al luisterend viel me op dat de Turkse sprekers omzichtig andere woorden gebruikten dan in het dagelijks taalgebruik. Zo is bijvoorbeeld het woord ‘empathie’ in de psychologie en in het dagelijks gebruik vanuit het Engels overgenomen als empati. Op het congres werd met klem een nieuw Turkse woord gebruikt: eşduyum, wat een leek niet in zijn vocabulaire heeft. Ook andere woorden, zoals ‘patiënt’, ‘behandeling’ en ‘therapie’, klonken mij vreemd in de oren. Hierdoor hadden deze nieuwe, weliswaar Turkse, woorden, toch iets van Vlaams-Nederlands spreken voor een Nederlandstalig publiek.
Het