You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Via een vriendin die regelmatig bij hem in supervisie kwam, vernam ik dat Donald Meltzer op vrijdag 13 augustus 2004 is overleden. Ze vond hem de laatste tijd wel wat vergeetachtig maar toen ze haar werk tijdens een supervisie de laatste maal met hem besprak, kwam ze toch weer onder de indruk van zijn scherpe inzicht. Het viel haar zwaar afscheid te nemen van deze bijzondere man. Tijdens het laatste gesprek had hij haar wel laten verstaan dat ze binnenkort zouden beëindigen. Maar dat het op deze manier zou verlopen had niemand verwacht.
In vorige nummers van dit tijdschrift heb ik reeds verschillende boeken besproken over en van deze postkleiniaanse analyticus (Hebbrecht 2003, 2004). In deze recensies besprak ik onder andere beknopt enkele van zijn centrale concepten zoals ‘leven in projectieve identificatie’, ‘toiletborst’, ‘geografische en zonale verwarring’, ‘intrusieve projectieve identificatie met interne objecten’, ‘claustrum’, ‘esthetisch conflict’ en ‘dimensionaliteit van de psyche’ en ten slotte zijn cartografie van de psyche (de vijf compartimenten).
Supervisions with Donald Meltzer is een nieuwe collectie van dialogen - die zich over een periode van veertien jaar hebben afgespeeld, afwisselend in Barcelona en Simsbury (in de buurt van Oxford) - tussen leden van de psychoanalytische groep van Barcelona, Donald Meltzer en Catherine Mac Smith. Het boek draagt dan ook als ondertitel: The Simsbury Seminars. De gevallen die besproken worden, zijn op zijn minst heroïsch te noemen en we kunnen ze nog het best als ‘lastige lieden’ bestempelen: een automutilerende anorexiepatiënte, enkele narcisten, somatiserende cliënten, een modepop en patiënten met drugsverslaving. Psychoanalytici houden zich blijkbaar niet alleen maar met ‘gezonde’ mensen bezig. Moed en hoop zijn kwaliteiten die meer van belang zijn dan bijvoorbeeld neutraliteit.
Sommige gevallen hebben grote indruk op mij gemaakt. Lucia, bijvoorbeeld, is een anorectische patiënte die gevangen zit in een claustrum