‘Rickman is excellent’: Bespreking van: Pearl King (samenstelling en redactie) (2003). No ordinary psychoanalyst. The exceptional contributions of John Rickman. Londen/New York:  Karnac Books. ISBN 1-85575-920-9,  xiii +  365 pagina's, prijs: € 37,75

John Rickman lijkt me zo'n analyticus die velen wel kennen maar over wie weinigen echt iets kunnen vertellen. Pearl King beoogt met No ordinary psychoanalyst een herontdekking van haar leeranalyticus. Zesenveertig jaar na zijn Selected Contributions to Psychoanalysis wijst de verschijning van deze uitgave op een hernieuwde belangstelling, die misschien eerder betrekking heeft op een historische situering dan op de inhoudelijk analytische draagwijdte van Rickmans artikelen. Rickman imponeert wegens het doorzettingsvermogen waarmee hij intern de psychoanalyse institutioneel hielp verankeren en extern heeft uitgedragen naar aangrenzende disciplines. Na een voorwoord van Riccardo Steiner schrijft King een biografische schets van zeventig pagina's. Daarna volgt een selectie van achttien artikelen van Rickman zelf. De levensloop van Rickman brengt ons in contact met vele groten uit het analytische verleden. Hij was in analyse bij Freud - die in een brief van 13 mei 1920 aan Jones schreef: ‘Rickman is excellent’ - bij Ferenczi en bij Klein, en hij was zelf analyticus van Bion. Rickman stond mee aan de wieg van verschillende analytische instellingen en vervulde talrijke bestuurlijke functies, vooral in de Britse Vereniging. Als bestuurslid, voorzitter, opleider en lid van verschillende commissies werkte hij nauw samen met Bowlby, Anna Freud, Klein, Isaacs, enzovoort. Hij was als lid van de opleidingscommissie rechtstreeks betrokken bij de Freud-Kleindiscussies, evenals bij de naoorlogse spanning tussen de IPA en de APA. In 1948 was Rickman hoofdredacteur van de International Journal. Van 1925 tot 1949 zat hij in de redactie van de British Journal of Medical Psychology, waarvan de laatste vijftien jaar als hoofdredacteur. Ook was hij betrokken bij de komst van joodse analytici naar Londen (o.a. Freud, Rosenfeld en Segal). Hij nodigde ook de Balints uit, maar dit was tegen de zin van Jones. Hoewel Rickman dikwijls nauw samenwerkte met Jones ging hij conflicten met hem niet