You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Redacteur Roger Frie vertrekt in Understanding experience vanuit de vaststelling dat er een tekort is aan dialoog tussen de kliniek en de theorie. Hij betreurt deze kloof en wil met deze bundel de hand reiken naar de Europese traditie waarin inzichten uit de psychologie en de filosofie vrijelijk gecombineerd worden. Van meet af aan is duidelijk dat de auteur schrijft tegen de achtergrond van het huidige klimaat in de Verenigde Staten waarin de medische psychologie en het postmodernisme tegenover elkaar staan. Uit zijn voorwoord blijkt de behoefte zich te verzetten tegen de tendens tot een te eng technische opleiding van geestelijkegezondheidswerkers.
Het boek valt te lezen als een pleidooi om het persoonlijke weer op te zoeken. Waaruit bestaat de subjectieve ervaring? Is subjectiviteit intern of extern (en bijgevolg publiek)? Is subjectiviteit altijd en onvermijdelijk een construct? Welke rol wordt er aan andere mensen, de taal en de maatschappij toebedeeld in de ontwikkeling van onze subjectiviteit? Het zijn dergelijke vragen die het actuele debat over postmodernisme schragen.
Understanding experience probeert een aantal antwoorden te formuleren en op die manier een brug te bouwen tussen modernisme en postmodernisme. Fundamentele kritiek is hierbij gericht aan het adres van de Amerikaanse egopsychologie waarin de centrale focus op het ego en zijn weerstanden komt te liggen. Dit is immers een terugkeer naar het cartesiaanse denken dat Freud nu juist trachtte te overstijgen.
Beschouwingen over het klinische werk van Binswanger, Boss, Fromm, Fromm-Reichmann, Laing en Lacan worden belicht tegen de achtergrond van onder meer de theorie van Buber, Heidegger, Husserl, Merleau-Ponty en Sartre. Niemand zal betwijfelen dat de postmoderne grootheden een enorme bijdrage hebben geleverd tot het begrijpen van de determinanten van ons gedrag, onze gedachten en onze gevoelens. Het verabsoluteren van taal, cultuur en maatschappij als determinanten van de menselijke ervaring verleent z