You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Psychodynamik des Stotterns is een psychodynamisch georiënteerd basisboek, dat een ruim en kritisch overzicht biedt van bestaande concepten uit verschillende wetenschappelijke invalshoeken, betreffende oorzaken, theorie en therapie van het stotteren. Deze blijken verwarrend en tegenstrijdig te zijn.
De werkgroep die dit boek onder leiding van Jürg Kohlbrunner publiceerde, maakt deel uit van de foniatrische afdeling van de N.K.O.-kliniek van het universtair ziekenhuis te Bern. Er werd in eerste instantie gezocht naar verbeterde criteria ter evaluatie van de therapie met stotterende kinderen. De werkgroep constateerde dat dit doel alleen bereikt kan worden indien van een coherente basistheorie van de oorzaken wordt uitgegaan. Volgens de werkgroep voldeed de bestaande literatuur niet aan deze voorwaarden.
Wat eerst als obstakel werd ervaren, werd uiteindelijk het fundament van het boek. In de eerste twee delen wordt het probleem van het stotteren geschetst en volgt een kritische beschouwing van de bestaande literatuur over de etiologie. In het derde gedeelte wordt een hypothese ontworpen die de basis vormt voor het ontwerp van een therapeutisch concept. In de eerste twee delen wordt het stotteren beschreven vanuit een historisch perspectief, waarbij uitvoerig wordt ingegaan op de verschillende invalshoeken (medische, psychologische, wetenschapstheoretische en psychosociale). Hierbij stelt de auteur vast dat het onderzoek in de twintigste eeuw beïnvloed en gedomineerd werd door onderzoekers die zelf stotterden. Tevens ontstaat de indruk dat wetenschappelijk onderzoek zodanig gemanipuleerd werd dat psychodynamische en psychosociale hypothesen ontkracht konden worden. Hierbij toont de auteur aan dat statistische bevestiging voor psychosociale en psychodynamische etiologische factoren foutief geïnterpreteerd of genegeerd werd. De auteur pleit voor een duidelijker hypothesevorming over de etiologie.
Verder wordt de invloed van zelfhulpgroepen op de theorievorming beschreven. D