You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Achter een duistere kaft gaat een waardevol boekje schuil. In Suffering Insanity exploreert Hinshelwood de psychologische effecten van de psychotische pathologie op hulpverleners en op het functioneren van psychiatrische zorgvoorzieningen. De psychoticus toont in zijn psychose iets van zijn ondraaglijk lijden, dat bij hulpverleners heel wat teweeg kan brengen. Van psychoanalytici die werken met psychotische patiënten wordt veel moed en kracht gevraagd. De negativiteit en passiviteit zijn zo pertinent aanwezig en hollen de therapeut uit. In de inleiding vermeldt Hinshelwood dat er tussen de patiënt en het team altijd interactieve psychologische processen aanwezig zijn, die vaak onbewust of verborgen zijn. Vanwege de grote invloed van deze processen op ons denken en handelen - door Stanton en Schwarz (1954) ‘parallel process’ genoemd - dienen we er, als therapeuten, voldoende bij stil te staan en ze te analyseren. Het is de bedoeling van de schrijver ons meer bewust te maken van de relationele en emotionele aard van de psychische zorg voor psychotici, eerder dan inzichten en interpretaties aan te bieden over behandeling. In die zin is het boek meer een aanvulling naast andere psychodynamische werken als Face to face with distress (Barnes, Griffiths, Ord & Wells 1998) en Psychosis: understanding and treatment van Ellwood (1995).
Het boek bestaat uit drie essays en een epiloog. Elk essay omvat een vijftigtal pagina's.
In het eerste essay wordt ingegaan op het probleem van identiteit en van verlies aan betekenisgeving in de psychose en hoe deze de identiteit van de hulpverlener beïnvloeden. In de zorg voor de psychoticus neemt de hulpverlener een deel van de verantwoordelijkheid op zich die de patiënt zelf niet meer kan dragen. De patiënt verliest vaak de capaciteit om te weten dat het team goede bedoelingen met hem heeft. Het team moet dus vaak zwaar werk doen met weinig van de patiënt.
Daarnaast is er in het contact met de patiënt het gevoel van gemis aan gedeelde beteken