You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
De ‹Psychothérapie Institutionelle› (Institutionele Psychotherapie) wordt in Frankrijk, en ook wel in België, sinds jaar en dag geassocieerd met (la Clinique de) La Borde — een idyllisch oord in de streek van de Loirekastelen. Qua concept sluit Institutionele Psychotherapie het nauwst aan bij wat in Nederland ontwikkeld werd als ‹milieutherapie›. Als stichter bouwde Jean Oury er zijn psychiatrische kliniek uit, gebaseerd op een ideeëngoed dat hij deelde met François Toquilles. De zorg richt er zich vooral, maar niet exclusief, op psychotische mensen. Hoewel het denkkader er psychoanalytisch is (Freud en Lacan, maar ook Winnicott, Klein enzovoort), wordt het biologisch substraat van ons brein er allerminst ontkend. Dat het onbewuste gestructureerd is als een taal, sluit de behandeling met elektroshock of neuroleptica niet uit. Marc Ledoux, socioloog en psychoanalyticus van Vlaamse origine, is niet de enige die met La Borde kennismaakte, er bleef terug keren, er zijn werkplek van maakte.
In dit boek combineert hij zijn twee passies: enerzijds schrijft hij als psychoanalyticus een tweetalig werk (er is een Nederlandstalige en een Franstalige versie) over de Institutionele Psychotherapie in La Borde; anderzijds neemt hij als socioloog op kritische wijze de ontwikkeling van de psychiatrische praktijkvoering op de korrel, in het bijzonder hoe ze door de Vlaamse overheid gestuurd wordt vanuit het Kwaliteitsdecreet (het ‹Decreet betreffende de kwaliteit van de gezondheids- en welzijnsvoorzieningen›, uitgevaardigd door het Ministerievan de Vlaamse Gemeenschap). Gelukkig begint Waar zijn we toch mee bezig met een uitnodigende inleiding van dr. Jean Oury, stichter en nog steeds bezieler en directeur van La Borde. Want vanaf de eerste bladzijde van zijn inleiding gaat Marc Ledoux er met zijn politiek-sociologische analyse keihard tegenaan: ‹Aangezien menselijk lijden riskeert samenlevingsverbanden te ontbinden, moet de politiek dus over een heel machtsapparaat beschikken zodat h