You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Tot nu toe bestond er geen echte handleiding waaruit studenten, docenten, psychoanalytici en andere geïnteresseerden konden leren hoe het moest, teksten interpreteren vanuit een psychoanalytisch gedachtegoed. Eindelijk is die er nu wel: een bundel met uitleg en veel voorbeelden, bestaande uit twee delen, waarbij in het eerste ‹Van psychoanalyse naar literatuur› wordt
gegaan en de hoofdstukken de namen van psychoanalytische begrippen hebben meegekregen, zoals ‹onbewuste› of ‹afweer›. In deel 2, dat eveneens uit zes hoofdstukken bestaat, gaat het de omgekeerde weg, van de letterkunde naar de analyse en krijgen de hoofdstukken namen uit de traditionele literaire analyse, zoals ‹personages›, ‹tijd› en ‹ruimte›. Een prachtige, spiegelbeeldige compositie, die niet alleen toont hoe thuis de auteurs zich op beide gebieden voelen, maar ook een didactische functie lijkt te hebben, namelijk aan te tonen hoezeer beide terreinen elkaar kunnen verrijken.
De kennis van beide auteurs op het gebied van de klassieke psychoanalyse is fenomenaal, hun literaire kennis is dat evenzeer, zoals blijkt uit de veelzijdige keuze van voorbeeldteksten, van Goethe tot Annie M. G. Schmidt. De literaire stappen die zij nemen, zijn voorbeeldig en goed te volgen; het psychoanalytische vergelijkingsmateriaal is goed gedocumenteerd. De auteurs wijzen er zelf gelukkig op dat er eigenlijk geen sprake is van het toepassen van een externe theorie op de letterkunde om zo een interpretatie te vinden. Juist de verwantschap tussen de letterkunde en de psychoanalyse als ‹teksten› wordt benadrukt, teksten die eigenlijk niet zonder elkaar kunnen. Ik heb zelden een boek gezien over de interpretatieve praktijk dat zozeer de perfectie nadert: een rustig, goed geschreven betoog, waarin zelfs geen drukfout te ontwaren valt, of het moest het woord ‹pubertijd› op pagina 292 zijn.
Voor die perfectie en voor een heel leven als voorvechters van die praktijk verdienen zij, zonder enig voorbehoud, onze lof. Maar perfectie kan