Een van de problemen met de psychoanalytische theorie is gelegen in het telkens weer onduidelijk gedefinieerd worden van de kernconcepten. Beruchte voorbeelden zijn ‹projectieve identificatie›, ‹overdracht› en ‹tegenoverdracht›. Maar ook bijvoorbeeld de omschrijving van afweermechanismen laat een waaier aan geaccepteerde omschrijvingen zien. Niet alleen vanuit wetenschappelijk oogpunt is dat onacceptabel, maar ook de klinische praktijk verlangt helder taalgebruik. Deze conceptuele verwarring heeft ertoe bijgedragen dat de wetenschappelijke