You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Vanuit onze ervaring met de opleiding van psychoanalytisch psychotherapeuten reageren wij op het artikel van collega Rob Wille. Het lijkt erop dat Wille de aanduiding ‹psychoanalyticus› strikt reserveert voor iemand die bankanalyses doet met een frequentie van vier- of vijfmaal per week. Wij zien dat anders. Wij zijn ervoor dat psychoanalyse in die klassieke setting blijft bestaan vooral voor opleidingsdoeleinden en voor de geschikte liefhebber, maar wij zouden de analyse daartoe niet willen beperken. Ten eerste beantwoordt dat taalgebruik niet aan de feitelijke situatie waarin veel analytici vooral langer lopende vis-à-visbehandelingen doen van een-à tweemaal per week. Ook in allerlei andere kaders wordt psychoanalytisch gewerkt, bijvoorbeeld in groepen en met echtparen. Vervolgens bestaat er reden tot bescheidenheid. Het is een ervaringsfeit dat lang niet alle analyses tot succes leiden en dat een aansluitende analytische psychotherapie vis-à-vis soms uiteindelijk nog enige symptomatische verandering teweeg moet brengen. Voor onszelf hebben wij het op déze noemer gebracht: iemand moet buitengewoon gezond zijn om te kunnen profiteren van een jarenlange hoogfrequente bankanalyse. En dan gaan wij natuurlijk uit van een competente analyticus die geen karikatuur maakt van de psychoanalytische neutraliteit.
Wille beschrijft heel juist hoe wij de identiteitsvorming van de analyticus metapsychologisch kunnen begrijpen, maar hij zegt niets over hoe een psychoanalyticus moet zijn. Psychoanalyse is niet uitputtend beschreven met het ritueel van het kader en een gesprek dat zich tot duidingen beperkt. De psychoanalyticus wordt gekarakteriseerd door eenzelfde innerlijke houding als de psychotherapeut die de dingen psychoanalytisch verstaat. Onderstaand wordt deze ‹zijnstoestand› kort beschreven als een nastrevenswaardig, zij het onbereikbaar ideaal. Het gaat ons er niet om een ideaal te schetsen waaraan niemand kan voldoen, maar om enige eenvoudige, maar vaak vergeten eigenscha