You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Sigmund Freud — Persönliche Erinnerungen is een zeer curieus boek: Sadger — een van de oudste leerlingen van Freud — schreef het tussen 1924 en 1928. Hij liet het boek vertalen in het Engels, en de Duitse en de Engelse uitgaven lagen in de magazijnen voor de verkoop gereed voor zodra … Freud gestorven zou zijn. Toen Freud in 1923 kanker in zijn mond bleek te hebben was de algemene verwachting dat hij geen jaar meer te leven had. Sadger begon alvast aan een biografie. Soms gebruikte hij zelfs formuleringen alsof Freud al gestorven was. Freud bleef echter tegen alle verwachting leven tot september 1939. Het bestaan van het boek moest volgens de opdracht van Sadger geheim blijven tot na de dood van Freud, maar Eitingon en Jones kregen er toch exemplaren van in handen. Ze waren woedend, want Freud werd hier ‹een erge sadist› genoemd, die ontrouw geweest zou zijn aan zijn joodse afkomst en de originaliteit van leerlingen zou hebben onderdrukt. Dat kon niet. Het boek kwam nooit op de markt en Sadger verliet de Weense vereniging. De Duitse exemplaren werden wellicht door de nazi's vernietigd en niemand weet welk lot de Engelse uitgave beschoren was. Het boek leek van de aardbodem verdwenen, maar het elektronische bibliotheekwezen opent nieuwe mogelijkheden. Er bleek nog één exemplaar te staan in de bibliotheek van de Keio Universiteit in Tokio; vervolgens dook er nog een tweede exemplaar op in de bibliotheek van de Nationale Hebreeuwse Universiteit in Jeruzalem. Nu is het boek dan vijfenzeventig jaar later beschikbaar. Natuurlijk hopeloos verouderd, maar toch soms heel interessant.
Wat waren Sadgers motieven? Dat is moeilijk te zeggen, maar zeker is dat hij Freud enorm bewonderde en dat deze zich tolerant-welwillend heeft opgesteld ten opzichte van deze zeer moeilijke leerling. Freud noemde Sadger een fanaticus, erfelijk belast met orthodoxie, die nu in de psychoanalyse geloofde in plaats van de wet die God gaf op de Sinaï. Sadger voelde zich tekortgedaan, slachtoffer, onvo