In drie eerdere recensies1 heb ik de specifieke bijdrage van Ferro aan de psychoanalytische theorie en techniek kort samengevat. Ferro gaat ervan uit dat de gehele analytische sessie beluisterd kan worden als een droom, geproduceerd door de psyche van de patiënt als reactie op het analytische veld. Tijdens de sessie worden personages ten tonele gevoerd. Deze personages zijn op drie niveaus te beluisteren: 1. de externe realiteit, 2. de innerlijke realiteit (de personages zijn overdrachtsfiguren: a. herhalingen b. projecties van zelf- en objectbeelden) en 3. de analytische relatie (personages vertolken wat zich op een dieper niveau afspeelt tussen de analyticus en analysant als koppel). Het gaat in psychoanalyse vooral over het volgen van de patiënt in zijn verhaal, hem vergezellen, gebruik maken van creatieve capaciteiten en hem voorzien van beelden. De analyticus draagt bij tot de constructie van één verhaal, dat voldoet aan de behoeften van de beide psyches van