De verliefde staat

Bij het openslaan van Vlaanderens eeuwig-adolescente weekblad Humo ga ik telkens eerst op zoek naar de cartoons van Kamagurka. Ik heb immers grote nood aan een wekelijkse portie bevrijdende of subversieve lach. Laatst botste ik daarbij op de hiernaast afgebeelde tekening van een huisje in Suburbia. Ongetwijfeld bezorgt ze elke romanticus een opdoffer van formaat. Mij verleidt ze vooral tot enkele mijmeringen over de verliefde staat.

Ergens in Voorbij goed en kwaad zegt Nietzsche dat een vals oordeel even belangrijk is als een juist. Als we alle valse oordelen zouden verwerpen zouden we volgens hem het leven zélf verwerpen. Alexander Poesjkin zegt hetzelfde in zijn stelling: ‹De illusie die ons in vervoering brengt, is ons liever dan tienduizend waarheden.›

Iedereen die ooit de zeven zaligheden van de verliefdheid heeft ervaren zal de uitspraken van deze twee negentiende-eeuwse heren terstond en voluit beamen. In de verliefde staat is men oneindig veel liever verkeerd en verliefd dan in twijfel en zonder liefde. Voor buitenstaanders mogen verliefden dan van lotje getikt lijken, zelf rijgen ze vol overtuiging een ketting van verlichte ogenblikken aan elkaar. Als blinde zieners hebben ze enkel oog voor wat écht belangrijk is. Ze zijn in de woorden van Paul Moyaert weliswaar in alle staten maar evenzeer tot alles in staat.

Psychoanalytici vergelijken verliefdheid nu eens met een foule à deux, dan weer met een folie à deux maar ook met een narcisme à deux. Ze is immers te beschouwen als de wedergeboorte van een goddelijke Madonna-met-kind-achtige twee-eenheid. Als in een vlucht voorwaarts werden we ooit precies door deze koppelvorming uit onze ontreddering en afhankelijke hulpeloosheid verlost. We denken aan een uitspraak van Albert Camus, die stelt dat we verliefd worden op iemand die heel lijkt terwijl wijzelf verbrokkeld zijn en verward.

Ziedaar inderdaad de eigenlijke oorsprong: de grote verliefdheid tussen moeder en kind. Want hoe zouden we hun wederzijdse verrukking en