You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
De jeugdkliniek te Pittem breidde zich recent uit met een afdeling voor de kortdurende behandeling van adolescenten. Men staat er voor de opdracht om het psychoanalytische kader, eigen aan het centrum, te combineren met het werken met significante anderen uit de realiteit van de patiënt ‹thuis›, veelal het gezin. Hoe kan men het psychoanalytisch en systeemtheoretisch denken en werken integreren op een efficiënte manier zodat beide methodes hun identiteit en vrijheid behouden en elkaar faciliteren? En er dan iets over zeggen?
Op de Pittemse studiedagen vraagt men zich tweejaarlijks openlijk af: ‹Waar zijn we mee bezig?›, en dat kan uiteraard geen kwaad. Het publiek is (naar Lacan) de plus één, of externe controle van het eigen werk. Wanneer men het veel heeft over grenzen, tijd, transitionele ruimtes en zo meer, wil het onbewuste echter wel eens net het tegenovergestelde doen. Door het uitlopen van de uiteenzettingen kwam de gelegenheid tot discussie tweemaal te vervallen. De transitionele ruimte ging verloren, dit luik van de ontmoeting met het (talrijk opgekomen) publiek eveneens. Het enthousiasme en de openheid der scherpzinnige discours maakten echter veel goed. Mark Kinet leidde in met een helder en dens vertoog langs grote namen uit de verschillende denkrichtingen binnen de psychoanalyse en de systeemtheorie om te komen tot de metafoor van walvissen en ijsberen in de zee die geen ruzie kunnen maken. Het werken met de geesten van de psychoanalyse (het onbewuste) bestaat naast het werken met de mensen van de systeemtheorie. Kinet nam ‹Pour disputer, il faut être d'accord› als vertrekpunt, en integratie als de weg van de grootste en niet van de minste weerstand, in tegenstelling tot ‹het eclectische werken›. Naar gewoonte kwam hij vanuit een brede theoretische waaier direct tot de kern van de zaak. Leen Van Compernolle vertelde liefdevol over de geschiedenis van haar jeugdkliniek, die na veel verandering en groei volwassen wordt. Ze deed dit met behulp van enkele k