Met Like wind, like wave heeft de Italiaanse psychoanalyticus Stefano Bolognini de Gradiva Award gewonnen, een bekroning die alleen psychoanalytici met een literaire begaafdheid te beurt valt. Terecht overigens, ik heb het boekje in één ruk uitgelezen. Mijn huisgenoten verwonderden zich erover dat ik nu en dan in lachen uitbarstte; doorgaans zijn psychoanalytische publicaties nogal dor en brengen ze de gemoederen niet in beweging. Bolognini is er met verfijnde humor wel in geslaagd. Zijn boekje is een potpourri van jeugdherinneringen, mijmeringen en diepe wijsheden, opgesmukt met enkele losse psychoanalytische commentaren. Winnicott heeft met zijn causerieën ook een dergelijke formule uitgeprobeerd maar hij bereikte echter niet het literaire niveau van Bolognini.

In zijn verhalen exploreert Bolognini de zone van magische almacht, de zone waar ook de warme menselijke idealen te vinden zijn die vitaliteit en creativiteit wekken.