You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Dat wetenschappers van zich laten horen in een domein dat niet onmiddellijk het hunne is, is een verschijnsel van alle tijden. Dat sommige wetenschappers zich ook aan literatuur wagen, is een fenomeen waaraan we sinds Eliade, Eco, Yalom of Bergson gewoon zijn geworden. Maar dat een wetenschapper een literatuurprijs toebedeeld krijgt, schept hoge verwachtingen. In zijn boek Sigmund Freuds Prosa, dat een licht bewerkte heruitgave van de versie uit 1968 is, probeert Walter Schönau op een systematische en empirische wijze te achterhalen waarom Freud de Goetheprijs waardig was.
Verschillende disciplines hebben Freud voor zich proberen te winnen. Freud doet echter meer dan alleen een warm huis bieden, er straalt ook iets van af: men vindt er kennis en wordt er tot creativiteit aangespoord.
Freud beheerst de regels van het goede schrijven en past daarmee in het culturele, burgerlijke ideaal van zijn tijd. In zijn wetenschappelijke artikelen en boeken beschrijft Freud klinische observaties en in een poging de fenomenen begrijpelijk te maken suggereert hij, creëert hij sfeer