You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Liefde geven en krijgen geeft ons leven — ook als therapeut of patiënt — zin en zorgt bovendien voor het overleven van individu en soort. Echte liefde geven aan een kind is een natuurlijk proces, een liefdevolle therapeut zijn ten opzichte van een patiënt die geteisterd wordt door doodsangsten is zeker niet vanzelfsprekend. Oprechte liefde ervaren als kind is een basisvoorwaarde om later ditzelfde te kunnen ervaren en teruggeven; getraumatiseerde patiënten neigen tot onechte liefde ten opzichte van hun therapeut en verwachten ook onechte liefde terug.
Kaderwijzigingen leiden tot onechte patiëntliefde en kaderbeveiliging stimuleert echte patiëntliefde. Robert Langs is hierbij zeer streng voor patiënten (vragen om een ander uur, vragen om een derde te zien, zijn voor hem steeds uitingen van onechte liefde), maar ook voor therapeuten: schrijven over een patiënt bijvoorbeeld wordt door patiënt en therapeut steeds gezien als onechte liefde.
De verantwoordelijkheid in verband met onechte liefde legt Langs duidelijk bij de therapeut als bewaker van kader en grondregels.
Belangrijk pluspunt in Love and death in psychotherapy vind ik de uitgebreide en uitgewerkte vignetten waar we Langs strenge regels in de praktijk zien en hem als supervisor commentaar horen geven bij kleine en grote ontsporingen van therapeuten. Belangrijk minpunt vind ik de vaak esoterische taal, waarbij zelfs de ‹glossary› aan het eind van dit boek voor mij niet alle termen