Het directe verband dat Jos de Kroon legt tussen de chromatiek in de madrigalen van Carlo Gesualdo di Venosa en het onbewezen feit dat hij op 16 oktober 1590 drie moorden zou hebben gepleegd, is onjuist, zoals ik in mijn artikel aangaf. Van een directe relatie tussen een kunstwerk en psychopathologie bij de maker, zodanig dat deze kunstuiting gezien kan worden als symptoom, is in de overgang van de zestiende naar de zeventiende eeuw geen sprake. Het tonale idioom is nog in een experimentele fase. De muziek van Carlo di Venosa, en ook van Luca Marenzio en Claudio Monteverdi, klinkt ons daardoor dikwijls schrijnend en disharmonisch